صبح خیلی اعصابم خورد شد. بدجوری مامان لجمو درآورده بود. خیلی گیر میده. حرص آدمو درمیاره. اه اه اه. آخرش با دعوا و اعصابخ وردی اومدم بیرون. نصف مسیرو اعصابم خورد بود. خیلی مگسی بودم. مجبورم با اینا زندگی میکنم وگرنه کدوم آدم عاقلی یه دقه جایی ندگی می کرد که هرروز اعصابش خورد شه. مامان خیلی ناراحتم میکنه. فقط دوس دارم از خونه برم. برم بیرون بمونم. لعنت به این زندگی.

امروز صبح احساس خوبی نداشتم. نمی دونم احساس بدبختی کردم یا بد شانسی ولی مطمئنم احساس خوشبختی نبود.

از بیکاریم ناراحت شدم. از اینکه نا امید شدم. از اینکه عشقم پیشم نیست. از اینکه احساس بیخود بودن میکنم. از همه ی اینا ناراحتم. از اینکه اون دکتر لعنتی گند زد به همه ی آرزوهامو گفت مقالت به درد نمی خوره. از همشون حالم گرفتست. از اینکه دیگه دلم نمیخاد تلاش کنم برای درس خوندن چون مطمئنم از مصاحبه رد میشم. از همش ناراحتم.

خش خش صدای خزان است

یک نفر

در را به روی حضرت پاییز وا کند...